[gizli]

FISILTIYLA ESMER ELLERİNE ANLATTIM

Sonunu hiç göremediğim rüyalarım var... Hani senin koyu bir renk olup çıktığın, çöllerden esen eski, sıcak ve gizemli bir rüzgar halinle, nesnelere anlam katan, onları sonsuzlaştıran kum tanelerini alıp odama getirdiğin gecelerde...



Korkunun uzayıp, incelip, ibrişim ibrişim ağlarını fikrime gerdiği, geçmişin gölgelerinin köşelerde belirdiği, özlemlerin ufak dokunuşlarla içimde ölüme benzer bir arzuyla beni çevrelediği gecelerde ani uyanışlarımla soluksuz kalışlarım...

Sonra usulca onlardan daha sıcağına hiç dokunmadığım , dokunduğuna can veren hissini ruhuma katan, esmer ellerini avuçlarımın içine alıp, fısıltıyla onlara anlattığım rüyalarım..

Kopkoyu bir renkte bir mekan, her şey kahverengilerden kurşinelere, grilere gidip, teslim oluveriyor karanlığa... Yolumu kaybetmişliğim en nihayetinde bir sürü yolun kesiştiği noktada son buluveriyor... Önümde sonsuza açılan boşlukta zaman, çirkin bir cüce oluverip anlaşılmazlık cübbesini kambur sırtından çıkarıp, sırtıma geçiriyor...ve o anda oluşuveren kamburumu sıvazlayıp upuzun, sivri takkesini çıkarıp önümde eğiliveriyor...aynı anda yüzlerce cüce eğilip beni selamlıyor ...

Geceler, sadece geceler yaşıyorum aynı kurşuni karanlıkta...aklımda bir yüz kazılı, soluğum ağır, ağıtlarla tütsülenmiş rüzgar düşüncemi dalgalandırıyor...

Uzaklarda, ufukta, incecik bir aydınlığın ışıldayıp solduğu bir anda, ince, uzun bir siluet beliriyor, İncecik iki kol uzanıyor , onları incecik bir göğüs takip ediyor çıplak... Ve işte aynı uzun,
ince boyun... Ve yukarıda yaralar ve yaralar ve yaralarla aynı cüzzamlı yüz karşımda... Ve aynı kahin bakışları taşlardan gelecek yontan...anlamadığım bir dilde sürekli konuşurken can alan...