[gizli]

geceleri şehrin yanan ışıklarına bakmak yalnızlıktır giderken eflatun pembe giderken lacivertin koynunda suskun kırmızı giderken nasıl nasıl bir mor ayrılıktın
çizdin göğe umulmuyordu beklenen irileşen gözlerinle dilediğin ürkek tenini yağmalattığın günlerin izlerini silmek gitmek yalnızlığına buladığın tadı bulanık esrar gitmek göze aldığın bir kayıp kazancın yanından geçemeyen hükümsüz ağlayışlarının nevresimlerde bıraktığı iz yakar yeniden yaralarını gece kapılar açık yatmak yosun tutan yalnızlıktırm kokusunda eskiyen bataklıklar kendisini çektikçe içine dahada genişler ve sesinin dua tonunda yükselmesi suya dönüşmesi öyküye dönüşmesi lanetli bekleyişlere gebedir