[kafayi yemis dusler]

Simdi, ozlem cumlesinde konaklayan yuregim, bitkin bir halde bir bekleyise surukleniyor. Yazmayi da yuksunuyorum ya baska yolum yok, kusacak korkularim, yalnizliklarim var...Kusacak aykiriklar, ayriliklar, kusacak huzunlerim var...
Sayril bir yasamin golgesinde sayril insan siluetleri ciziyorum karikaturlerimde, guluslerinde demlenmis kirmizi bir huzun, tadi acimtrak...Eksiklikleri var, eksigim var, eksik tanimlarda dagiliyor butunlugum, toplamaya gucum yok kendimi, ayri tanimlarda kaliyorum, paramparca...
Sokak, islak ve soguk...Insan cok ve yok...Bir yilgi kenetlemis ellerimi, tutacak halim yok, bir kosesine kivriliyorum hayatin, anlamaktan vazgeciyorum.
Insan anlamaktan vazgeciyorum, kufleniyor yoksa beynim, cumlelerim kokuyor, curuyor sozlerim...Anlatmak daha zor...Kendini, ya da seyleri...Anlamak olmadan anlatmak nedir ki zaten?
Pencereden disari bakiyorum, derisini soymus insan, hepsi birer maymun musvedesi simdi...Ozlerine geri donmus birer primat...Insanligi parcalayip sokaga atmis iclerindeki hayvan...
Insanligimi bosluga emanet ediyorum. Simdi, siginti bir goruntu icinde, ahmak islatan yagmurun altinda islak bir yalnizlik yasiyorum, islak bir ahmaklik...