Alıntı:
|
Yazan: Ölümsüz
Her uyandığım sabah; ''Bugün ölecek miyim?'' dedim kendime ve öyle yaşadım tüm gün... Tüm gün güzel geçsin istedim, son günümmüş gibi ama olmadı, olamadı. Geçirmediler güzel, ölmedim ama ölmekten beter ettiler. Keşke diyeceğim birşey olmadı hiç, oldurmadım, yaşadım... Hergün ölecekmiş gibi yaşadım. Ve hergün öldümde dirildim, baktım ki nefes alışlarım sürmekte, yaşıyorum her acının arkasında... İşte bu yüzden Ölümsüz'üm ben, Henüz ölmedim, ölmekte istemedim yaşamak isterken deli gibi...
|
Her uyandigim sabah, olumu aklimdan caldim, aklim olumsuz basladi her gune.
Gunu, yasamak istedim, gulumsemek, hayatin zincirleme tamlamalarinda.
Olumu aklima hep insan soktu sonra, icimi yakan cirkinlikleri...
Bazen, herkesten habersiz oluverirdim bir gozyasinda, bazen bir cilingir sofrasinda...
Bazen herkesten habersiz sarabin kirmizisinda oluverirdim ben, cesedim gune sarhos baslardi bu yuzden.
Sonra olmekten yoruldum bir gun. Insani oldurdum, issiz bir cumlenin boktan bir virgulunde.
O gunden sonra olmeyi erteledim kendime.