[kafayi yemis dusler]

Iki kisilik eski bir fotograf'
in kalintilarinda tozlu dusnmeler:


Iki kisi rutussuz guluslerde sari pozlar...Bir sonbahar gunu gecmisin, yapraklari dokulmus bir sevinc zamancigi...Ben, eski olu bir dost...
Ben kilo almis dusleri gulumsuyorum Kiz Kulesi'ne...Yanaklari al, henuz dogurkan dusler..Kiz Kulesi'nde bir Orhan Veli Istanbul'u ve ben martilara goz kirpiyorum, elimde kirli bir cay bardagi: erimemis sekeri guluslerin...
Fotografi yaklastiriyorum ta gozlerimin icine bakiyorum:
Gozlerimdeki o huzun kamburu kime bakiyor ve neden cigliklarini duymuyorum martilarin...Bu bakisi nereden hatirliyorum, kac tekrarini yasadim?
Yikik dokuk bir bahce...Kucuk tabureler, kirli cay bardaklari...Susamlari dokulmus gevrek simitler...
Bu huzun ellerimden mi sicardi eskimis bu fotografa?
Belkide...
Adi Orhan: dostumdu yillar once. On uc yasinda, ortaokul siralarinda tanidim onu. Sevmezdim o vakit onu, yahut cocuksu ofkelerim vardi muzipliklerine, en cok da sacimi cekmesine kizardim...Bir hatira defterine kayinca gunler, kucuk ama sevimli bir cumlede ozurunu cizdi o gunler icin...Sonra, biraz daha kilo alinca yaslarimiz artik iyi anlasiyorduk. O pesinden kostugu kizlari anlatiyordu ben platonik asklarimi...
Ve neredeyse her gun gorusuyorduk okul bahcesinde, cay iciyorduk tenefus saatlerinde ve hayaller kuruyorduk korpe..
Beraber buyuyorduk, beraber yaslaniyordu acilarimiz ve sevinclerimiz...
Dosttuk artik biliyorduk, degerliydi guluslermiz...Istanbul'a beraber goctuk...Ayni univesite koridorlarinda ogrenmeye actik ve ogrendik ve hayata sasirdik uzun bir sure..
Kiz arkadaslari sevmezdi beni, bilirdim. Oysa yuregimdeki o dost gulusu, dost sarkilarini anilarin bilselerdi kiskanmazlardi elele yurusuyumuzu...Dost sevgisi kutsaldi topraklarimizda.
Ucuncu yilinda okulun...Ah o yil, icimi daglayan...Adi Orhandi ve yuzyillik dostumdu bagrimda...Kacti...Baska bir sehire...Affedilmeye hazir hatalar yuzunden...Ben onca yillik dostlugumu kotaracak sevgiyi tasiyordum icimde, inanmadi...Utanc gozyaslari doktu avuclarima, icim yandi...Baska insanlarla olusan kalabaligimizda kisa cirkin anlarda birbirine karisan, tukenen sozleri yasadik...
Bir sene hic gormedim onu...Duymadim sesini...Ozlem...Kavurucu huzun demleri...
Adi Orhandi ve dargin ayrildi dunyadan...Birkac sene sonrasinda ayrilgimizin olum haberini getirdi kuslar...Trafik kazasi...Ardinda yirmi gun sonra esi olacak bir sevgili, nice gozyasi ve yarali bir dost yuregi...
(Bu sozleri gozyaslarim yaziyor...Bu eskimis fotografta sana bakmak, sana gulumsemek ne aci...Tozlu mahallelerinde anilarimizin sakli cocuk gunlerimizi ozluyorum...
Erken oldun, hakkin yoktu o vakit olmeye, seni Kiz Kulesi'ne gulumseyen cay bahcesinda bekliyordum bu fotografin masasinda, soz vermistin icindeki huzunler, darginliklar bitince gelecektin...
Soz vermistin, bu dostlugu kotaracak bu dostlugu oyle gozu yasli birakmayacaktin...
Oldun, goc ettin sonra...Geriye acisini biraktin dostlugun ve bu eskimis fotografini...
Dogum gunun bugun... Olmeseydin yirmi sekizinde olacaktin omurunun...Oysa simdi olumunun besinci yilinda kirik dokuk anilarla hatirlatiyorsun kendini...
Bir sarki, en sevdigimiz:
'Bu kente yalnizlik coktugu zaman
uykusunda bir kus olur ecelsiz
alip da basini gitmek istersin
karanlik saatler kor sagir dilsiz...')
Adi Orhandi ve yuzyil bir dosttu bagrimda...