[kafayi yemis dusler]

Birkac satir, kime gider yankisi bilmiyorum:
Olu cocuklari seyrediyor hayat...Tarihte sabun yapilmis, firinlarda yakilmis cocuklarin cocuklari yureklerindeki aciyi unuttu da simdi sokaklara olu cocuklar dosuyor... O gunlerin agidi artik dinlenmiyor belki, cocuk acisi nedir unutmus hepsi...Simdi bilmedigim bir ulkenin sokaklarinda kuslar agliyor kucuk bedenlerin ustunden ucarken ve az sonra kuslari da oluyor ulkenin...Insanlar birkac saat icinde ceset oluyor, aksama kokusu cikiyor insanligin...Pic edilmis insanligin...
Cocuklar kaciyor, korku emiyor kucuk cocuklar, memeden sut gelir mi o cehennemde?
Kac cehennem daha yaratacagiz kendimize? Kac insan yakacagiz? Kac cocuk oyuncaksiz, geleceksiz en cok da anasiz babasiz buyuyecek?
Tarihte en cok cocuklarin aciyi cekmisti Israil. Bu cok bildigin aciyi baska analara niye cektirirsin?
Aciz kelimeler bunlar, kirgin, ciliz, urkek kelimeler...Kimseye bile gidemeyebilir yankisi, kendi etrafinda doner durur...
Kara kuru sozcukler, hayatin herhangi bir sehrinden...Bir anneden dokulen birkac satir...Hayat, iletiver birilerine...