Yanlış yazılmış yalnızlık...

[serkan911]

hangi yalnızlık doğru yazılıydı?

[mirinda]

tebrikler,guzel yazilmis

[mordefter]

yalan bir yalınlıktı adımızın şekli...
sen de bilirsin zannederim...
eyvallah...

[Koyu GRİ]

eski fotoğraflar kadar tehlikelidir günlükler... bu satırlar sahibini yeterince kanattı. artık yakılabilir mazinin bu fotoğrafları...
ya da kilitli bir kutuda naftalin kokusuna sarılabilir.
neyse efendim; cümlelerin kaderi onları ilgilendirir.
bu satırlar saygıyla selamlar herkesi; izninizle biraz dinlenmeli bu satırların yaşlı yazarı.

Bu kadar güzel yazan bir yürek ne oldu da sustu.

Umarım yüreginizden gelen ışık hiç sönmez

[mordefter]

sustu çünkü canı yandı. sustu çünkü can yaktı. hayat diyelim. kayıplar, ölümler ve hastalıklar diyelim.
susalım...

[Koyu GRİ]

Yazan: mordefter

sustu çünkü canı yandı. sustu çünkü can yaktı. hayat diyelim. kayıplar, ölümler ve hastalıklar diyelim.
susalım...

Benim için yeşil gözlü bir ceylan olan hayat

Senin için sevdiklerini elinden çalan hain bir canavar


Zorr

Daha da zorr olanı ise


Ne olursa olsun Hayat devam ediyor.






Gönül ışını kaybetmemen dileği ile

Eminim

Yolunu kaybetmiş birinin

O ışığa ihtiyacı vardır.

[serzenish]

hayat zor bir oyun işte. eksiliyoruz, eskiyoruz... yarımlarımız "biz" ediyor mu? hem güçlüyüm hem mağlup. sözcükler içimi parçalıyor.
" avuçlarımda depremler oluyor." yalan, gerçeğin kardeşi olmuşken zamansızım biraz. ani bir yağmurum; bu şehrin göğsüne kazılı kıpkızıl bir öyküyüm ( kimselerin fark etmediği )
önce senin satırlarında ardından benim öykümde konaklayan "su gibi" kadınlardan olamayacağım sanırım; hiç... hani varlığıyla yokluğu bir hani iz bırakmadan akıp giden hani ağırlıksız...
yaralarım var oysa benim; durmadan kanayan. cevapsız sorularım var sonra; düşlerim, kırık dökük cümlelerim, düşüşlerim

büyülendim düşleriniz ve düşüşlerinizi imgelerle nakışladığınız satırlarınıza...

acı çekmediğini,hüznü yaşamadığını iddia edecek kimse yoktur sanıyorum,fakat insan söz üstadı olunca,yaşadığı kederleri yazarken azaltıyor belki farkında olmadan...

belki yazarken tekrar tekrar yaşıyor...ama yazmanın acılara bir göğüs germe şekli olduğunu düşünenlerdenim...

kaleminiz hiç üşümesin...