kafayi yemis dusler

Bu yaziyi demin yazdim, icerken. Sonra okumadim. Yuregimden, oylesine,cilasiz dokuldu sozcukler...
O sozcuklere bir sey gizlemis mi yuregim bilmiyorum, belki sonraki satirlarda doker bunu da, kimbilir?

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

Dokunma ellerime, bir mayin tum cizgiler, dokunursan yok olacak ellerim. Bakma oyle yuzume, gulusune huzun kacmasin. O gulus ki, umuttur benim icin.
Simdi gidiyorum. Gitmeliyim. Kendimden kaciyorum, icimdeki asik surattan.
Bir sonbahar guluyor yuzum. Agaclar sari bir vals yapiyor ruzgarla. Icimden dusler gocuyor.
Simdi gidiyorum, aglama. Gozyaslarin yakar vucudumu, kullerim kalir sonra geriye.
Kactigim sen degilsin, icimdeki karabasan.
Donecegim, simdi gidiyorum.

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

Oyle bir sey ki anlatmak istedigim...Oyle cok kelime ususuyor ki dusunlerime. Ve oyle caresizim ki, bombos bir sayfa veriyorum sana. Anlatacaklarim toz duman.
Bir kahve lekesi bombos bir sayfada, ellerimin titrekligi ucunda kagidin. Oyle bir aci ki bu lal saatlerim, oyle bir sanci ki bu sessiz cigligim...
Usuyorum, gulusunu ort ustume...
Bir fare kelimeleri kemiriyor beynimde, nice kelime kemirilmis anlamlar dokuyor dilime. Dilimde kekremsi bir ifadesizlik...Dilimde yoksunluk...Yoksulluk...Sensizlik...
Sevismeyelim bu gece. Aklimda yoksun bugun, seni optugumde yaninda olmayacagim.
Gozlerime bakma. Tanimayacaksin sana guleni, gozlerim bir col ulkesi bugun. Oyle bir ruzgar esiyor ki, seni yakip kavurur kumlar. Issiz bir col bugun gozlerim. Kumlarin ustunde, coktan olmus adamlarin kemikleri var. Hicbirini tanimam da hepsi asinadir gozlerime. Nice golgesi konakladi insanlarin gozlerimde.
Col ulkesi gozlerim, kumlarin ustunde kemikler. Ve gozlerimdeki gunes sari bir yorgunlukla isitir onlari.
Sari bir yorgunluk agliyor yuzume, sonbahar cizgilerim var. Yapraklari dokuluyor gulusumun.
Ne olur bu gece sevismeyelim.

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

Ninemin mavi gozlerini ozledim. Ucurtmam orada kaldi. Olurken, ucurtmami da gomdu ninem, olurken en sevdigim gokyuzunu caldi benden.
Ninem olurken, en cok annemi caldi, en cok masallarimi...Olmeden az once bir masal anlatiyordu gulusu, gulusu oldu ninemin, masal da oldu.
Ninemin mavi gozlerini ozledim. Sarkisini dinledigim kuslari. Ninem olurken gozlerindeki kuslari da caldi benden.
Ninemin gozlerinde uyumayi ozledim.Soyledigi ninnileri ozledim.
Ninem olurken uykulari caldi benden, ninnileri...

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

serkan911

ben hayata kör bakıyordum,sen dilsiz konuşuyordun...

aslında hayat bir meyve sepetiydi ve çürüklerin sayısı belirsizdi...

ama yaşam kör topal devam dedi...

kafayi yemis dusler

Sen hayati kor goruyordun, ben dilsiz guluyordum.
Aslinda hayat kuru bir ekmekti soframizda, disimizi kirma olasiligina yenik, mezeydik yaninda.
Ama hayat sabah yeniden simsicak cikacak firindan, ellerimizde sicakligi, keyif verecek tadi bize.

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

serkan911

ben sanırdım ki her sabah mavi olacak...hayır,değilmiş...

sıcak-soğuk,etki-tepki çok fazlaymış da bazen azalırmış...

ben maviydim belki ama sanrılarım çok başkaydı...

şimdi kimse anlamaz beni,bende susmayı seçerim elbetteki...

Acıbadem

hayatım boyunca annemi özledim. sen duygularıma tercüman oldun. bu kadar güzel anlatılmazdı doğrusu. tebrik ederim....

kafayi yemis dusler

Tesekkur ederim.
Bu hayat bir anne caldi benden. Bir anne opucugu, bir anne gulusu...Hic gormedigim bir annem var benim. Yuregimde, eskimis bir fotograftan kalma sehla gozleri, yuregimde hic soyleyemedigim anne siirleri var...

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

serkan911

gözler şehla şehla bakarken,aklın yansıması olur aynada...düşüncelere dalarım,kendimi ararım...ama bir bakarım ki kayıbım...