kafayi yemis dusler

Nerdesin? Simdi, ayari bozuk bir saatin icinde geriden takip ediyorum zamani...Sana yetisebilir mi duslerim bilmiyorum...
Yoksa yine o, uzak kalmisligin, geride kalmisligin bitkinligiyle mi tutusturacagim yuregine kirik dokuk cumlelerimi...
Fosillesecek mi ruhumun cografyasina yayilmis duygularimin imgeleri...Sana yetisene dek titreyecek mi ruhum, ayaz bir yalnizligin ortasinda...Oysa sen bir kardelen cicegi idin yuregimde...Onca ayaza, kara ragmen guzelligiyle icimi isitan, ruhuma o baharin goz kirpisini getiren...Gunesin o sarisin bakislarini vucuduma yayan...Umudumla sevisen...Nerdesin?
Simdi ben, curuk bir disin verdigi acinin ortasinda, kuf kokusuyla boguluyorum. Yalnizliginda, sessizligin o icimi yakan cirkin bakislarinda cigliklar atiyorum...Hicbir zaman tekerrur etmeyecek muharebeler yasiyor gonlum...Cogaliyor, azaliyor...Bir muzaffer,bir maglup...Yuregime hancer saplaniyor, kanim topraga karisiyor bana topladigin kir ciceklerini suluyor kanim...Kirmizi kokuyor gulusu ciceklerin, cirkin bir kan birakiyor golgesinde hepsinin...Guzelligin icinde cirkinlesiyor olumum...
Ruhum, hasbel kader yolculuklara cikiyor, hic gitmedigim Misir'a mesela...Hic tanimadigim arkeolog kimligim hortluyor birden, cok bilmis, inceliyor piramitleri...Cesedim, sensizlikten curuyor o muharebenin simdi olum kokan meydaninda...Ustumden yasam geciyor, eziyor beni...Yokluga surukleniyorum...Sonra bir akbabanin midesine konuk oluyor vucudumun parcalari, senin dokunmaya kiyamadigin tenim, bir akbabanin aksam yemegi oluyor kahpe bir kis sogugunda...
Ruhum... terk ediyor ukalaligini ve sana kosuyor.
Biliyorum. Sen simdi o yasamin icinde sicak bir sarabin hazzinda eriyip gidiyorsundur, vucuduna yayilan atesle, yanindaki kadinin memelerini seyrediyor, erkek olmanin o hircinligini o kadinin vucuduna yayiyorsundur...Kisirlastirdigin askimizin spermlerini o kadinin beynine kaziyorsundur, yalanla cilaladigin cumlelerinle...
Ruhum... simdi, seninle sevistigimiz bir aksamin o ici bosalmis iniltilerinde...Birbirimize akan o hazzin geriye biraktigi aptal kimliklerin icinde...
Nerdesin? Duydum mu oldugumu? Yuregindeki beni bul gom onu, kazdigin bir cukura, yoksa curuyecegim icinde...Yakacak seni bu, oleceksin acidan, curuyecek yuregin...
..Ve yuregim bir mimoza edasiyla kapandi senli yarinlara...

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

Deniz

Fosillesecek mi ruhumun cografyasina yayilmis duygularimin imgeleri...Sana yetisene dek titreyecek mi ruhum, ayaz bir yalnizligin ortasinda...

Onca ayaza, kara ragmen guzelligiyle icimi isitan, ruhuma o baharin goz kirpisini getiren...Gunesin o sarisin bakislarini vucuduma yayan...Umudumla sevisen...Nerdesin?

Yalnizliginda, sessizligin o icimi yakan cirkin bakislarinda cigliklar atiyorum...Hicbir zaman tekerrur etmeyecek muharebeler yasiyor gonlum...Cogaliyor, azaliyor...Bir muzaffer,bir maglup...

Ruhum, hasbel kader yolculuklara cikiyor, hic gitmedigim Misir'a mesela...

Ustumden yasam geciyor, eziyor beni...Yokluga surukleniyorum...

Ruhum... terk ediyor ukalaligini ve sana kosuyor.



Bu kadarda dokunulmaz ama duygulara..Harika olmus.Ellerine saglik.

"Ebemi de bulacagim facebook'tan allahin izniyle!"

kafayi yemis dusler

Yuzyillik Yalnizligim
Duslerime hosgeldin anne...Yuzyillik yalnizligima...Sensiz gecen gunlerimin huzunlu sarkilarina..
Gozlerimin icine sensizligin rengi sinmis, soluk bakarsam uzulme anne...Gulusume bakma, icinde gecmisin esrik bakisi var ve aglarsam sarap dokulur gozlerimden, bu yuzden tuzlu degil kirmizi gozyaslarim, dokunma annem sarhos etmesin seni de...
Icimde yuzyillik bir yalnizlik var...
Her gun sessizce yagar yuregime hasretin yagmurlari, duyamadigim ninnilerinin donuk bakislariyim simdi. Yoklugun, kirik hikayelerin mevsimi...En dibindeyim yalnizligin....
Dinle, ne masallar anlatacagim sana, tozlu raflarda duran, yarim kalmis...Usuyorum anne, hic saramadigin duslerimde, yalnizligin sevgilisi oldu cocuklugum...
Kirik dokuk anlarimda yoktun, gok gurultusunden korktugum zaman sarilmadin bana...Hayati ogrendim hicbir siir dizesinde yoktu gulusun, caresizken umudum da olmadin...Suruklendigim binlerce hatanin icinde eridim bittim anne, elin yoktu tutunamadim kimseye...Yalnizligim pic etti beni sokaklarinda sensizligimin...
Icimde, masal dinlememis bir cocuk var anne...Duslerim hep yarim kaldi bu yuzden, hep donuk sozlerim...
Yanagimda, gulusunun eksikligi aglar anne, cekip giderken, kiz olduguma hayiflanip opmemissin beni...Simdi her opus sesinde yanagim kokunu aglar anne...
Icimde yuzyillik bir sensizlik var anne... Icimde, yuregimi sagirlastiran yuzyillik yalnizligimla birakip gittin beni anne...
Gozlerime bakma anne, sarsmasin seni yalnizligimin corak siirleri....Gozlerime bakma anne, yalnizlik tufanim seni de alir icine...
Yalnizligimi sarma anne, usumesin hayalin....Beni yeniden buralarda bir basima koyup gitme anne....Yalnizlik ne bilemezsin....

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

dosta serzenist
Ruyaydim ben, gercekligim yoktu...Beyninizin icinde dustum, yureginizin sokaklarinda cok kere dustum, yuregim kanadi...
Elimden tutup kaldirmadiniz beni, ustumden gecti hayelleriniz, umutlariniz ve siz gormediniz bir it gibi suruklendigimi...
Oysa, ne cok inledim yureginizin o tenha yerlerinde, ve ne cok tiredim islak gecelerin isigi sonmus saatlerinde...Gelebilseydiginiz o sokaga bakan pencerenize, azicik gulumseseydi yuzunuz...
Kimdik biz? Hayata isyan ederken hangi kosesine savrulduk onun...Hangimiz kalabildi o sen kahkalarin fotografinda...Yuzlerinizi secemiyorum, albumdeki kimseler misiniz hala? Hala, cocuk gibi agliyor musun mesela sen Ozlem? Sevgilin sutlu cikolata getirmedi diye? Ya da Yaramaz bir cocuk gibi sariliyor musun boynuna? Sevgilini terk ettin mi artik heyecanladirmadigi icin?
Sevisirken baskasini dusledigin icin? Istanbulda misin hala? Samatya'ya gidiyor musun aradabir? Sokaklara sinmis o sesimiz cinliyor mu kulaginda...Denizi seyrederken yine siirler okuyor musun? Feride ezberinde mi hala? Yanasiyor mu kiyilarina, carpip duruyor musun sen guvertelerine? Nerdesin Ozlem? Savurdugun kacinci dostluk hikayesini dokuyorsun cay bardagina...Savurdugun kacinci insanin huznunu demliyorsun semaverinde? Kirmadigin tabu kaldi mi, kime karsi savunuyorsun simdi kendini? Kim sariyor duslerini;
kime anlatiyorsun korkularini...Kabuslarindan kim cekip kurtariyor seni? Nerdesin ozlem, hala bu fotograftaki gibi kisa mi saclarin?
Yoksa, dusledigin gibi uzattin mi, iki orgu yapip geziyor musun simdi? Hangi saire sevdalandin bugun, hangi siirini okudugun sabaha kadar? Okula ugruyor musun hic? Rastliyor musun o kalabalikta ikimize? Goz kirpiyor muyuz sana, gulusumuz kucakliyor mu seni...Agliyor musun o eskimis anlarin hayaline...Yoksa simdi yeni dostlar mi sigdiriyorsun o siluetlerimizin icine?
Peki sen Mahmut, sen nerdesin? Hangi acinin cani caliniyor yureginde? Tiyatronun o bos sahnelerinde niye konusuyor musun kendinle? Godot'yu bekliyor musun hala aksam saatlerinde? Duslerini caliyor mu gene askin? Gene yarim mi kaliyor cumlelerin, kac hikayeyi bitirdin bugune degin? Ac misin? Kim yapti sana peynirli makarnayi? Kimden otlandin sigarani? Hala gomuluyor musun o kitaplara, gunlerce kapali kaliyor musun odanda? Ve bir sabah uyanip kaziyor musun sacini? Kel geziyor musun Istanbul sokaklarini?
Icindeki deli, laf atiyor mu hoslandigin bir hatuna? Nerdesin sen simdi?
Ben nerdeyim yureginizde? Hatirliyor musunuz beni? Yoksa kaybolup gittin mi bu eski fotografin icinde

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

Birdenbire gittin. Birdenbire yittin. Bir anda yok oldun. Tukendin, tukettin. Sozlerini yuregimin sokaklarina bir camur gibi sicratarak, beni camura batirarak gittin. Sozler...Onlari birbirmizi tuketmek icin mi ogrendik? Bir silah mi sozcuklerimiz? Yarasi hic gecmeyen, icimizi surekli kanatan?
Gitmeden onceki gozlerini dusluyorum. Bana ofkeyle bakan gozlerini, insanlari kucumseyen bakislarini...O aksam gozlerinde bircok cinayet isledin, ilk once beni oldurdun...Gozlerinden sozlerine akan zehirle...Olmustum. Yillar once kurdugumuz dostlugumuz, olurken gozlerimin onunden gecti, sen nefret kusarken bana ve ben olurken topladigimiz papatyalarimi gordum ve sana son defa gulumsedim.
Ertesi gun cesedimi evimde birakip yittin. Aranacaktin cunku, birileri seni tutuklayacakti isledigin cinayetten. Sense, tum anilari o sarap kokan, duvarlarina sigara sinen odamda terk edip gittin. Ben olmustum...
Sorularimi, sorunlarini ve de dostlugunu kucuk bir an icinde bogarak, yeni bir sehire gittin. Yeni bir hayata, yeni bir sevgiliye, yeni dostlara...Onlar eskiyince, onlari tuketince yeniden yollara duseceksin...
Kendinden kaciyorsun sen. Kendi icindeki o doyumsuz hayvandan. Kendi icindeki o evcillesmemis duygulardan...
Sevmekten kaciyorsun, baglanmaktan...Aitlikten. Binyillar oncesine kaciyorsun. Henuz maymunlarla ayni agacin birer dali oldugumuz o donemlere...Oysa, orada bile bir yerelere baglisin, atalarin var...Belki daha cok hayvansin ama gene de soyun ilerledikce insanlasacaksin, gene duygu yukelenecek icine, gene baglanacaksin...Gene kurallar koyacaklar onune, belki sana hic yakismayacak bir ismin olacak. Gene kimliklerin olacak. Sinirlar cizilecek dunyanin herbir yerine, kesfedildikce...Ve sen bu gucun icinde, kacmaya devam ettikce donup durakacaksin. Sevismek icin bir kadinin koynunda konaklayacaksin. Ofkeni kusmak icin bagiracak adam arayacaksin. Sesi arayacaksin, anlamsiz da olsa bir yerlerden ruzgarin isligiyla da olsa bir insan sesi aryacaksin.
Inkar etmen hicbir seyi degistirmeyecek. Yirtip atsan da kimligini oradaki varliginda yasayacaksin baskalari icin. Gene ayni adla anacaklar seni, ayni sesi dusleyecekler adin gecince...
Degistirmeye calistikca kendini, daha cok benzeyeceksin kendine...Kacmaya calistikca en cok kendine yakalanacaksin.
Bir gun gecmisin o kokusu carpacak yuzune, dunyanin en uzak, daha once hic gitmedigin bir kentinde. Ve sen o an yine beni oldurdugun odama geleceksin. Gerci benim kemiklerim karsilayacak seni, belki san eseri oradaysa ruhum...Odamin duvarlarina cizdigim karikaturlerim. Yazdigim siirlerim. Onlara sinmis sarap kokusu sarhos edecek seni...Belki Bakhoss´un kadinlariyla dans edeceksin odamda, belki seviseceksin hepsiyle...Belki dogmayacak cocuklari akitacaksin sarhos kadinlarin vucuduna...Ve o an herseyin basa dondugunu goreceksin...Kactigin noktada uyanacagin sabah...Tum yollarin yine kendini terk ettigin odaya, sehire ciktigi sokak...
Gittin. Bir anda tukendin, tukettin. Yittin...Geri doneceksin. Ben olmus olacagim. Sen yeniden tukeneceksin.

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

Simdi, ozlem cumlesinde konaklayan yuregim, bitkin bir halde bir bekleyise surukleniyor. Yazmayi da yuksunuyorum ya baska yolum yok, kusacak korkularim, yalnizliklarim var...Kusacak aykiriklar, ayriliklar, kusacak huzunlerim var...
Sayril bir yasamin golgesinde sayril insan siluetleri ciziyorum karikaturlerimde, guluslerinde demlenmis kirmizi bir huzun, tadi acimtrak...Eksiklikleri var, eksigim var, eksik tanimlarda dagiliyor butunlugum, toplamaya gucum yok kendimi, ayri tanimlarda kaliyorum, paramparca...
Sokak, islak ve soguk...Insan cok ve yok...Bir yilgi kenetlemis ellerimi, tutacak halim yok, bir kosesine kivriliyorum hayatin, anlamaktan vazgeciyorum.
Insan anlamaktan vazgeciyorum, kufleniyor yoksa beynim, cumlelerim kokuyor, curuyor sozlerim...Anlatmak daha zor...Kendini, ya da seyleri...Anlamak olmadan anlatmak nedir ki zaten?
Pencereden disari bakiyorum, derisini soymus insan, hepsi birer maymun musvedesi simdi...Ozlerine geri donmus birer primat...Insanligi parcalayip sokaga atmis iclerindeki hayvan...
Insanligimi bosluga emanet ediyorum. Simdi, siginti bir goruntu icinde, ahmak islatan yagmurun altinda islak bir yalnizlik yasiyorum, islak bir ahmaklik...

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

kafayi yemis dusler

(Kim)iligime kadar kurudum. Yokum bugun. Zamani sildim. Zifiri karanlik bir bosluk icindeyim gene. Dogmayi bekleyecegim, buyumeyi erteledim bugun.
Bu aksam Gaia Uranos'u bekleyecek simsicak yataginda, belki sabaha dek sevisecekler. Tan vakti iniltileri bitince, akan beyaz salgiyla hayat baslayacak...
Gaia hem kotuyu hem iyiyi doguracak. Kronos babasi Uranos'u oldurecek; ama kader onun da yazgisini ayni cizmis, onu da Zeus oldurecek. Ben babami oldurmedim hic, babam olumu beklerken bile...
Khaos; Gaia'nin dogurmasini bekleyecek, sonra cekip gidecek. Ben babamla annemin sevismesini bekleyecegim, sonra o kutsal topraga gidecegim. Dokuz ay, Odysseus gibi dort tarafi suyla cevrili bir adada kalacagim. Belki onun gibi cesurca savasmayacagim. Ama ay parlarken geceleri, denizin sesini dinleyecegim. Beyaz kopuklerini seyredecegim, herbiri bir opucuk danteli, Poseidon'un yureginden kopup karisinin yanagina islenen.
Dogmayi beklerken, annemin korkularini emecegim. Annemin tabularini, kurallarini. Daha dogmadan, adimi koyacak annem, kurallarimi cizecek. Daha dogmadan, yapacaklarimi, yasaklarimi yazacak...Ben dogunca bir elbise gibi giyecegim hepsini...
Ama daha dogmayacagim, daha dokuz ay var onumde...
Maviyi seyrediyorum. Gunes dogacak birazdan. Yeni heyecanlar...Ben henuz duygu yuklemedim yuregime, yuregim bakire.
Kendimi kesfedecegim. Kolomb degilim ama. Kendimi kesfederken, kan akitmayacagim. Kizilderili de oldurmeyecegim.
Bir ugultu duyorum, bir kavga sesi. Hera, kiskanc tanrica. Zeus'a bilmem kacinci sevgilisinin hesabini soruyor. Zeus piskin guluyor.
Ben gulmuyorum. Henuz gulmeyi bilmiyorum. Bir maske alacagim Antik Yunan'dan, duygularin kazindigi. Belki bu yalnizlikta aglamak da gulmek de icap edecek.
Bu aksam bu yalnizligi Aristofanes'in oyunlarini seyrederek dindirecegim. Gulmeyi ogretecegim bugun kendime. Bu issiz adada, uzun surecek geceler. Bakhoss senliklerine gitmeliyim, sarap icmeliyim. Dans etmelyim ben de...Sarhos olmaliyim. Sevismeliyim.
Daha dogmaya cok var.

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

gizli

Bu son yazını okuyunca nedense benim bir şiirimin son mısrası aklıma geldi;

İtinasız tüm yunan tanrıları
Yalnız buna inan...

Yarattığın kaos insanı sarıyor , daha doğrusu içinde olduğun , yaşadığın , hissettiğin , bu yüzden bizede bulaşıyor...

Yazmak belki özel bir rehabilitasyon , okumakta öyle elbette...

Teşekkürler.

herşey mümkün...

kafayi yemis dusler

Aslinda bulastirmak istemem, benimkisi bitmeyecek gibi gorunen bir kaos cunku...
Yazmak olmasaydi halim nice olurdu kimbilir?
Ben tesekkur ederim, satirlarimda kafayi yemis benle gezdigin icin..

delirmis bir tanrinin rahminden dustuk topraga: bu cinnet onun tohumu

serkan911

teşekkürler...

sözcükler gizemini çalıntı ruhlardan alır...