Oyku Yazalim...

Aklına okuduğu bir yazı geldi. Otuzaltı yaşında bir Fransız kadın bir gün yemek yaparken yaşamının ellerinin arasından kaydığını düşünmüş ve aniden bir not yazarak evdekilere çıkıp gitmiş. "Ben Paris'e gidiyorum. Farkettim ki 37 yaşındayım ve saçlarım Paris rüzgarlarıyla hiç savrulmadı." Kadın yaşamı yakalamaya gitmiş.
Hatırladığı şeyle gülümsedi kadın. Ama neşeli bir gülümseme değildi bu.

[kafayi yemis dusler]

Paris gidecek kadar yakin degildi. O kadin gibi saclarini en azindan bu yasta savuramiyacakti ruzgarda. Anilari savruldu birden ruhunda, ici ciz etti. Ozledigi birseyler vardi, ama neydi? Yasamadigi seyler mi yasayip da doyamadigi seyler mi?
Bir an icin kacip gittigi mutfaga tasan yemekle geri dondu, gene gundelik hayatin icine...

[arzu]

Bebeğin ağlama sesiyle salata kasesine dalmış gözlerini kırpıştırdı.Hayattaki en büyük sorumluluğuydu onu çağıran.Ellerini bir çırpıda kurulayıp çocuk odasına yöneldi.Ne kadar masum ne kadar muhtaçdı şu gözleri boncuk boncuk yavru.Kollarına alıp göğsüne bastırdı.Bebek yarım kalan uykusuna devam etmekte kararlıydı.Kucağında kenardaki koltuğa ilişiverdi.Gözleri yine daldı uzaklara.

[Deniz]

Bebegi dusunuyordu, bir yandan sevdigi adami, bir yandan doktorun koydugu kanser teshisini...Aci bir oyundu onundeki...

Bir an adama ulasip "Hey ben kanserim!Savas verecegim!Sen , sen yanimda ol!" demek geldi icinden...Ama vazgecti sonra...Guclu olmali kendini bir sekilde guclu kilmaliydi.Yakin aradasini aradi telefonla...
"Uzak bir yolculuga da cikabilirim.Donmeyebilirim.Bu bebek sende kalacak dedi."

Arkadasi:"Kac boran gorduk biz, bu da gececek, en azindan olmen halinde seni paket edip goturebilme sansina sahibim" diyerek guldurdu kadini...

[kafayi yemis dusler]

Guldu kadin, aglarken...Birakip gidecegi hayata yanmiyordu. Bu kalabalikta kimse yoklugunu hissetmeyecekti nasilsa...Ya bu bebek? Tum umutlarini, hayallerini birlikte buyuttugu bebegi? Bunca kaosun ortasinda onu bir basina birakip gitmek koyuyordu.
Kirlenmis nice hayelini geride birakabilirdi, konusmayi unutan askini da belki ama bu masum gulus?
Icinde bir heyecan, korkuyla karisik. Dusleri titredi. Bir ayazin ortasinda yalniz kaldi dusunleriyle...
Belkide hayat simdi baslayacakti, belkide dusundugunden daha gucluydu, bu guc ruhunun cografyasindaydi belkide, aramaliydi onu.

[kafayi yemis dusler]

Burayi unutmusuz tamamen...Yine yeniden hep birlikte oyku yazalim...(Geyik yok ama!)

(Yepyeni bir oykuyle yola yeniden cikalim..)

Kadin gozyaslarini sildi, yeniden resime bakti. Uzaktan aglamakli bir sarki duyuluyordu. Rakisini yudumladi kadin, ayaga kalkti. Masanin ustundeki sigara paketinden bir sigara aldi, yakti. Uzun bir nefesten sonra balkona dogru yurudu. Kapiyi acti, disari cikti. Hava soguktu, birden urperdigini hissetti. Umursamadi.

[Arje Nova]

Ay gökyüzünde bulutlara inat gösteriyordu kendisini. Küçüklüğünden beri aydaki insan yüzünü görmeye çalışmıştı kadın. Hiç bir zaman başaramamıştı bunu.
"Bak orada, ağzı alayla gülmüş, gözlerini sana dikmiş görmüyor musun?"
"Nerde hani?" demişti gülerek.
Adam elini tutmuş birlikte bir yüz çizmişlerdi aya doğru. Kafa kafaya ve elele.
"İşte orda gördün mü?"
Kadın becereiksiz bakışlarla ayı seyretti. Balkon demirlerine tutunup derin bir nefes aldı ve kanında dolaşan alkolü hissetmeye çalıştı. Adamı hatırlamaya çalıştı sonra. Az güllümseyen ama çok konuşan o alaycı adamı. Yanında sürekli güldüğü adamı. Gittiğinde sevdiğini anladığı adamı hatırlamaya çalıştı. Ayı göremeyen beceriksiz gözlerinin önünde canlandırmaya çalıştı yüzünü.