Oyku Yazalim...

[kafayi yemis dusler]

Ben hep beraber oyku yazmayi seviyorum...Onu hep beraber yoguralim bence...Cok guzel bir oyku yazacagimiza inaniyorum.
Adini, oyku bitince hep beraber koyariz.

BAsliyorum....
.....

Adam, uykusuz balkona cikti, gokyuzunu seyretti. Sevgilisini dusundu birden, sevgilisinin gozleri gibi parliyordu yildizlar. Icindeki ozlemle tum yildizlari avucladi adam, oksadi. Sevgilisini dusledi, duslerinde yolculuga cikti...

aynı gökyüzüne bakıyordu kadın. ama ayrı bir balkonda.sıcaktı hava.elini uzatsa tutabilirmiydi acaba yıldızları? yıldızlara dokununca insanın eli yanarmıydı acaba? kadın baktı yıldızlara.. adamın baktığı gibi, özlem dolu içi. yıldızlarla gönderdi kalbindeki sevgiyi adama...aynı gökyüzüne ama ayrı mekanlardan bakarak anlaştılar özlemeye dair..

[Ölümsüz]

ve anlaştılar ağlamamak için.onlar için buluşmak çok uzaklardaydı, ikiside yanlızlıklarının içinde kaybolmuşlardı. yanıp tutuşuyorlardı, birbirlerini görebilmek için ve herşeylerinden vazgeçebilirlerdi ama olmuyodu işte, demir atmışlardı sanki bulundukları yere, kıpırdayamıyorlardı... adam iri mavi gözlerini yeniden yukarılara dikti, defalarca baktığı semaya bir daha baktı. Bu sefer dikkatini ay çekti, o bembeyaz yüzüyle, ona her baktığında sevdiği kadının resmini görüyordu; ünlü bir ressamın tablosuna baktığı gibi baktı tualine. yemini vardı ağlamamaya, ağlamıyacaktı ama o karşı koyulamaz damlalar, adamın maviliklerinden süzülüverdi...

[Deniz]

Ayni anda donuyordu kadinin yuzu, ucsuz bucaksiz geceye...Parlak ay'a ve denize akisi olan gumus yol'a bakiyordu.Kac kez yuruyeceklerdi bu yolda?Kac gece daha kopacakti vuslat takviminden?

[Gri]

Şüphesiz ki gün doğmadan nice umutlar doğardı, nice defterler kapanır ve niceleri açılırdı, sabahın getirdiği elbet daha iyi olurdu akşamdan, aydınlık olmazdı yoksa. Gülümsedi, bir umut daha dedi, belki sabaha, belki de başka bir bahara ve bir sigara yaktı...

[Ölümsüz]

..kimbilir kaç kez... kimbilir kaç kez elemler birbirini kovalayacaktı, böyle acımasızcasına! böylesine dayanılmazken kavuşamamanın acısı, onlar yinede yaşıyordu ve biliyorlardı ki, yürekleri birbirleri için çarpıyordu... belkide buydu onları ayakta tutan sebep, böyle ayrılığa kimsenin dayanamıyacağını çok iyi biliyorlardı...

[Deniz]

Biz'di onlari ayakta ve direncli kilan..Bir "biz " yaratmislardi ayri sehirlerde, ayni gokyuzunde kendilerine dair...Ve mesakkatle islemislerdi o yaratimi..Acimis, aglamis, ozlemis olarak...

Her geceyi ve her gunduzu belkide en iyi onlar naksetmislerdi belleklerine..Dokunmanin oykusu yazilacaksa, en iyi onlar yazardi sanirim.

Kadin sigarasindan bir duman ufleyerek, basini baska yone cevirerek bakti gokyuzune...Ne cok yildiz vardi.Yoksa" Her insanin bir yildizi vardir" dusuncesi dogru muydu?

[Gri]

Ve aynı zamanlarda başka bir göğün altında tütüyordu başka bir sigara, bir vapurun kıç tarafında, yıldızları izlerken, üstelik de aynı yıldızları izlerken ve sayarken -çünkü yıldızlar da ayrıdır, aşklarının büyüklüğü ayrılıklarının mesafelerindedir- bir nefes, başka bir nefes. Kaçıncı sigaraydı bu o sıcak günde, o sıcak günün akşamında Haydarpaşa'dan uzaklaşan vapurun kıç tarafında?

[kafayi yemis dusler]

Ask acisi ne buyukmus meger. Memleketini gormeyeli nice olmustu adamin ama boylesi bir aci cekmemisti yillarca. Dogdugu koyu hayal mayal hatirliyordu. Bedenini surukledigi bu koca sehirde, her aksam dag yerine evleri izliyordu. Gunes, koyunde oldugu gibi parlamiyordu burda, gokyuzu o kadar yakin degildi ona. Anasi, uzaklardaydi. Babasi oleli cok olmustu. Kardesleriyse, hayatin ayri koselerinde, kendi oykulerine kapanmisti. Hep yalnizdi iste. Ama bu kadar aci cekmemisti yine de. Belkide alismisti koyunden, ailesinden uzak yasamaya. Ama ask aliskanlik kabul etmiyordu. Surekli bir ozlem yanardagi vardi yureginde, tastikca yakiyordu, kul ediyordu icini. Her sabah ayniydi, ask acisiyla kivranarak uyaniyordu. Gun boyunca, sehir sevgilisi oluyordu. Binalar, vapurlar, martilar hep oydu. Insanlar oydu. Bu sehir, sevgilisinin yoklugundan beri artik sehir olmaktan cikmisti. Sehir, sevgilisi olmustu. Her sabah gerinek uyaniyordu sehir, ona gulumsuyor, dudaklarindan opup, ask sozcukleri fisildiyordu kulagina...

kadın yıldızlara baktı tekrar ve şairin sözleri geldi aklına. ne demişti şair?

"iki kalp arasındaki en kısa yol:
Birbirine uzanmış ve zaman zaman
Ancak parmak uçlarıyla değebilen
İki kol.
An ki fıskiyesi sonsuzluğun
Keşke yalnız bunun için sevebilseydim seni"

mırıldanarak şaire seslendi kadın. "hocam öyle sonsuz ki an...dayanılmaz. şiirini değiştireyim affına sığınarak. keşke bu dayanılmazlık yüzünden sevmeseydim seni"

sigaradan son bir nefes çekti ve pencerenin pervazındaki küllüğe bastırdı izmariti.
yüreğini , aşkını yıldızlarda bırakarak içeri girdi. yatağa yattı. yan döndü ve gözlerini yatakta yatan erkeğin sırtına dikti. başka bir erkeğin aşkıyla tutuşan bu kadını deli gibi seven erkeğin sırtına baktı. hayat ta ona işte böyle sırt çevirmişti.