kırık ütopyalardan arta kalan yüzün

[intoxicated utopia]

Ruhumda sallantılar- ki rihterler kıskandırır kendisi
hangi ölümün isyanıydı sensizliğin soğuk sesi

avuçları kanatan gecelerde orgazmlara karışan bir gözyaşıydı adın
hangi ahitten kalıntıydı gidişini farz kılan bileğindeki sargı
gecenin falezlerine çarparken boşverir miydi dudağına ulaşmadan yiten fısıltılara
çok mu biçim kaygısı çekerdi benden uzak nefesin??

anlamsızlıkları toplayıp bir estetik müdahaleyle sunuyor
hayat
bol makyajlı bir paket
bir yazıdır var üstünde bu kırılgan bir maket
iyi bir çocukluksun sen anılardan arta kalan
öyle buyurulmuş diyor cesaret spazmları geçiren kader- inkar edişimi mi kabul etmiyor!
reddetmeni bile kendisine mal eder kabul edenleri etmeyenleri
boşluklara terk eder, ruhunu bekleyen dikenli labirentler
mahkum edilirsin sonra dağınık cümlelere

hey! kalemin sıkı bir protestan senin.. susmuyor, durmuyor
sus…. muyor!
kanamaya doymuyor sayfalar mazoşist ezgileri istiyor
kaosun çekiciliğini özlüyor ihtiraslara bulanıyor
sis rengi düşlerden arta kalan!
dinleneceği demleneceği günü bekliyor sayfalarına dökülmek
bir uyumla dönüyor, uzaklaşıyor, yitiyor
velhasıl gün doğuyor

bir çığlıkta can buluyor adın
kabuslarım tecavüze uğrarken sabaha karşı terk ediliyor ıssız yatağında
benim ıssız yatağımsa katili gözlerimin
yastıktaki çukurluk yanağındaki çukurluğun yanında tekrara düşüyor
dip.. çukur
gecemi yutmaya hazırlanıyor, kendini bilmez ve bitmek bilmezce
çığlıklarım kabuslarımı öldürmeye her zaman yetmiyor

jiletle ukala, bileğimde bir striptiz için istediği bedel büyük
göz altlarındaki morluğu damarlarıma enjekte edebilir misin
peki silebilir misin geçmişin izlerini taşıyan boğazımdaki nikotin tadını
boğazımı yaksa da söndürmeye kıyamadığım bir sigaradan arta kalan..
tenimdeki kızıl dokunuşlarla dumanlanan rüyalarını çekiyorum içime
titretiyor ellerimi, şarap kadehi devriliyor
kırılıyor, parçalanıp yerlere saçılıyor halsiz düşmüş kanım

gün doğumlarını kürtajlamak istiyor vaktinden evvel
manik depresif ataklarım
yoksun ya sen faili meçhul cinayetlere adayım

bir uyumla dönüyor, uzaklaşıyor, yitiyor
velhasıl güneş doğuyor..

[pasaklikontes]

gün doğumlarını kürtajlamak istiyor vaktinden evvel
manik depresif ataklarım
yoksun ya sen faili meçhul cinayetlere adayım


varsin dilim bi cinayet daha islesin alti ustu dilim kesilir...
varsin iki gozum bi cinayet daha islesin alti ustu gozlerim kesilir...
varsin tutmasin ellerim bi cinayet daha islesin alti ustu ellerim kesilir...
bi cinayet islemekse bu yurek, az once oldum... bu cinayetde alti ustu mechul kalir....birakin bi cinayette zevkle beni islesin...

yazdigin yazi cok guzeldi kendim eklemek istedim yazini kesinlikle bozmak degildir amacim...bi an icimden geldi...

[UluTürk]

Bir konu başlığı komünizmi bu kadar güzel özetleyebilir.

[Arje Nova]

Güzel.

[intoxicated utopia]

Herbirinize ayırdığınız zaman için ve yorumlarınız için teşekkür ederim.

UluTürk yazıyı siyasal bir amaçla yazmadım, öye bir izlenim bıraktım demek ki farkında olmadan, teşekkürler yorumuna

[UluTürk]

Yazan: intoxicated utopia

Herbirinize ayırdığınız zaman için ve yorumlarınız için teşekkür ederim.

UluTürk yazıyı siyasal bir amaçla yazmadım, öye bir izlenim bıraktım demek ki farkında olmadan, teşekkürler yorumuna

Belki de "Dervişin fikri ne ise zikri de odur" sözü doğrultusundadır benim yorumum

[Arje Nova]

Yazan: intoxicated utopia

Herbirinize ayırdığınız zaman için ve yorumlarınız için teşekkür ederim.

UluTürk yazıyı siyasal bir amaçla yazmadım, öye bir izlenim bıraktım demek ki farkında olmadan, teşekkürler yorumuna

Ne amaçla olursa olsun iyi ki yazmışsın.
Ama bu kadar mı? Devamı yok mu ?

[intoxicated utopia]

kandır hadi yine bir şekerle çocukluğumun ütopyalarını
parmaklarımı kanattığı halde çalmayı bırakamadığım bir enstrümandı geçmişteki izlerin

gözlerimi terk eden yaşlarla işbirliği yaparken sarhoşluktan arta kalan bir hikayeyi çekiyorum içime
gri düşler kentinden ayrı düşmüş kendi halinde bir sokakta
sabaha karşı bırakılan bir fahişenin aşık günlüğü bu kent
bol kasvetli maskeler ısmarlamış kendine, duman rengi sabahlıkları geçirmiş üstüne
afyonunu hala patlatamadı ama, iki ucu da keskin rüyalarımın

soğuk esir alıyor yaprakları kadınsılıkla dans eden ağaçları
ne kadar yakışıyor sonbahara melankolik duruşları
her sonbaharda kışı özlerken kar altı kalıyor kangren dualarım
morarmış bir dudakta kimliksiz kalırken
soğuk almayayım diye üzerime örtülüyor vefalı kabuslarım

hayattan aforoz edildim bir süreliğine!
kurallarına boşverdim bu masalsı oyunun
zerdüştün buyruklarını dinledim hiçliğe sürüklenirken
iç sesim kentin soğukluğunda farenjitlere yenik düştü
kırılan aynalarda görüntü buldu yok sayılan bu vücut
gökten nurlar yağdı aşktan arta kalanlara
ve toprak kendine doğru çekti uyuş(turul)muş sensizliğimi
kırık parçalar halinde topladım neyle yapıştıracağımı bilemeden
sapa bir yerde bıraktığın tek kişilik aşkı
iki kişilik yatağımda kontenjan doldurulmamışken..
fiil kökünü inkar eden son sevişmelere dokundu gözlerim
ararken varlığını yitmenin karşı konulmaz büyüsüne takıldı
ruhumu çevreleyen kavisli engeller öç almaya çalıştı
ellerimi tuttu, yazdıkça kendisine cephe aldığımın bilinciyle
yazık o da beni hiç tanımadı!

ve yine kimliksiz kaldım anneme seslenirken, kutsal ışıklardan hep ayrı düştüm
yok saydıkça kazındı göz altlarıma, bir ihtimal kaçıyordum
otostop çekiyordum yine sahte gülüşlü jiletlere
yüzleri ikiye bölüyordum yakışsın ruhlarına diye
halüsinasyonlar sıkça ziyaretime geliyordu
tekrardan bıkmıyordu inadına büyüyen intikam hisleri
yaz diyordu..
birbirinden kopuk bir filmdi başrolü anlamsızlık üstleniyordu
başkentte kışa dönen sonbahar
beyaz.. ne kadar yakışıyordu kefenleri anımsatırken..