barondebar

Gittin…
Ardında henüz benim bile tanımlayamadığım
Aslında sadece bir karmaşıklık bırakarak
Bana yabancı gelmeyen kaybetmelerin
Yeni bir halkası olarak
gittin
Şimdi sadece varlığındaki 'hiç'liğin
Temellendiği bir bina kuruyorum
Ya da kuracağım
Enkazının üstüne
Güneş yine bilindik acıların üzerine doğacak
Nefret edip, aşina olduğumuz
Adına ‘hayat gailesi’ denilen
vakit tüketmenin
üstüne doğacak güneşin ışıkları
ve ben herkes gibi belki de
o heyula içinde sana birkaç zaman ayıracağım
alışmışlığın, ya da dostluğun diyelim
kaybındaki sızıları
çaktırmadan onaracağım
ve bunu yaparken seni
hayata çok başka yansıtacağım
Gittin…
Daha öncekiler gibi
Senin nezdinde, hayata yeni sorgular
Ve bir yeni başkaldırış olacak hepsi bu!
Aslında bilerek
Sorgulanan,ya da yaşanan hayatın
Aslında tek suçlusunun yine ’ben’ olduğunu
bilerek
Hedefi bilip de,sarhoş adımlarla
ulaşamamanın
Ya da ‘şans’ın diyelim
Bir türlü olmadığına küfrederek
Ama yeni başlangıçlar yaratmanın sinsi azmi
ve kararlılığıyla yürüyüp
Yeni günler tüketeceğim
Bilindik günler…
Aşina bir hayat…

Gittin…Varlığındaki ‘hiçliğin’ üzerine

yeni temeller kuracağım
ve bileceğim,
takvimden kopan her yaprak
sadece bana değil
hepimize eksi yazıyor
bu hayat herkese
böyle dönüp duruyor
tek değişenler;
kostümler ve maskeler
insan hep ‘insan’ kalıyor
yaşayıp intihar ediyor…
gittin…
o bilindik ben’i
aslında hiç bilmeden
gittin…
ve bilseydin eğer
ya çok daha erken gider
ya da ‘ben’imle giderdin sonsuza.

Şimdi varlığındaki ‘hiç’liğin üstüne
En ağır taşlar ve kayalardan bir bina
Yapılandıracağım
Onu öyle bastıracağım
Bunu sen bile anlayamayacaksın
Gözlerim beni ele vermeyecek
Duruşum bunu yansıtmayacak
Zincire yeni bir halka ekleyip
Kendime küfredeceğim
Bunu sen bile anlayamayacaksın
Gittin…asla bilmeyeceksin
Şu upuzun zincire eklenen her halkanın
Aslında boynumu daha çok sıktığını
Savruk zamanlarımın hesabını
Yalnız kendime verdiğimi
Ve aslında,
Nefretle yaşarken kendime
bir o kadar sevdiğimi…
Suyun üstünde görünenin değil,
Altında oluşmuş kütlenin
Heybetini,
Azametini…
Ve yazık ki ‘sisler’ içinde
Kaç tane titanik batırdığımı,
Ve üzüldüğümü
Küçük bir sır olarak vereceğim.
Gittin…!
Son yokluğumda
Benden bir şey olsun yanında…

-garson hatırlar mısın, fakir ama gururlu bir duble rakı vardı??
-tamam efendim, hemen getiriyorum
-yarım saat oldu lan!

barondebar

Döndüğünde tekerlekleri
Seni götüren otobüsün
Bu şehrin bütün ışıkları söndü
Ve camlar buğulandı içerden
Bu şehre hüzün çöktü...
Bütün ışıklar söndü...

-garson hatırlar mısın, fakir ama gururlu bir duble rakı vardı??
-tamam efendim, hemen getiriyorum
-yarım saat oldu lan!

barondebar

Ne sandın sen gidince
Bir daha o vapurlar geçmeyecek mi boğazdan
Kız kulesi denize mi gömülecek
O simit attığımız martılar uçmayacaklar mı yine
Çiçekçi teyze gül mü satmayacak bir daha
O salaş meyhaneyi yıkacaklar mı sandın
Kemancı çalmayacak mı bir daha
‘benzemez kimse sana’ yı
Ne sandın sen gidince?
Vapurlar geçiyor yine
Kız kulesi duruyor,martılar uçuyor
Çiçekçi teyzeyi görmüyorum uzuncadır
Biliyorum seni soracak
Salaş meyhanemiz de duruyor
Arada uğruyorum.
İlk akşam sormuştu kemancı seni
Gitti dedim…gitti…
‘çal sen’ dedim ‘o gitmemiş gibi’
‘benzer mi kimse sana’
Ne sandın sen gidince?

-garson hatırlar mısın, fakir ama gururlu bir duble rakı vardı??
-tamam efendim, hemen getiriyorum
-yarım saat oldu lan!

ayshin

Gittin.
Ardından bakakaldım.
Kıştı.
Yagmurlarla kaldım.
dön artık..
..
(alıntı)

Kız en güzel en hafif giysisini giymiş
oğlan renkli bir dünya boyamıs
Kapkara kapılar sormuslar onlara :
Ayıp olmaz Mı?

barondebar

ulan bu rakı var ya
hiç bu kadar zul olmamıştı bana
hani ömür uzun,
terketmeler oldu
çekip gitmeler
lan oldu işte
belli dönemlerde
tüketen öğütmeler
ve şimdi yağmur yağdı
bu şehirde
ben üşüdüm
bir tahta masada
bu viran meyhanede
gördüğüm tüm manzara
bir buğulu pencere.

/yokluğun bu anlarda,acıyı koyu demler
efkar mı ince bir hüzün mü sonra an gelir
yokluğun da terkeder/

Gidecektim
son dolmuşu kaçırmayım sancılarında
nerden çıktı bu yağmur
üşüdüm
ve yine seni düşündüm
ulan bu rakı var ya
hiç bu kadar zul olmamıştı bana...