mordefter

gözlerinde zamanı yaralayan ikinci bir şehir soluk alırdı dedi adam. bira yerine şarap mı içseydim?
sen bütün öykülerde şarap içtin dedi kadın. biraya tutun şimdi.
sen iç çekince dedi adam, kadın kırmızı bir suskunluk oldu. kırmızı benim rengim dedi adam, bunu çalma benden. kadın gözlerini akıp giden sokağa emanet etti. bir yudum şarap içti. hırçın öyküler bekliyorsun benden; neden diye sordu. adam kadının masanın orta yerine bıraktığı soruya sırtını döndü.
biz ne kadar infilak ettik; boş ver...
büyüdüğüm için yazıya sırtımı döndüm derken kadın adam buzdan duvarları çıkardı cebinden. sigarasını yaktı. dumana boğuldu masa.
gögüs kafesinde baş harfini taşısan da gönlünde tek bi isim olmayacak hiç bu yüzden hırçın öyküler bekliyorum senden...
kadın konuşmanın mecrasından yorgun; yüreğini nasıl bir cenderede bıraktın diye sordu. elin göğsünde dolanmıyor artık... durdu... aklına eski bir öykü geldi.
" uzun uzak yolların sonunda bir kızla adam yaşarmış. adamın bedeni dar gelirmiş de bazen yüreğine sol eliyle engel olurmuş sızısına. işte bu anlarda kız elini adamın eline iliştirmek istermiş ama bunu yaparsa adamın infilak edeceğinden korkarmış. gün gelmiş bir gün söyleyivermiş bunu adama. adam kızın elini usulca sol elinin üzerine yerleştirmiş. kız yanılmış baştan sona; paramparça olan..."
bak yine infilak deyip güldü adam. yeni bir bira için soluklandı. ardından dur durak bilmeden konuşmaya başladı. geçmişin gölgelerini çağırdı masaya; yanı başındaki sandalyeye oturttu. kitap yazmış dedi. kadın ondan söz etme diyecek oldu; onunla bir sorunun yok ki diye susturmak istedi adam. kadın sigaranın dumanına ortak oldu. onunla bir sorunum var dedi. sen varsın... sözlerimin geçmişinde yankısı vardı hep; onun yüzünden. hep onun yansıması oldum. oysa onun gibi değildim ben.
bunları yazma dedi adam. sen benden gideli çok oldu. şimdi herkesin aklına soru işaretli bir acaba bırakacaksın. geçtik bu sokaklardan; artık hızla yürüyorum.
gözlerinde biriken yaşları sildi kadın; ona aşık oldum dedi her gün biraz. belki de biz zamanla aşık olabiliriz birine; tanıdıkça.
şimdi de sözlerimi çalıyorsun dedi adam. kadın hınzır güldü; ödeştik dedi. yaşayamadığımız her şeyin adını hüzünlü bir incelik koymuştun sende...
saat kaç diye sordu adam; kaçıncı biraya tekabül ediyor zaman? vakit inkara yakın dedi kadın. adam bilmem kaçıncı sigarasını küllükle buluşturdu. gözlerini kadının kadehine attı. kadın son yudum toprağın hakkı deyip kırdı kadehi. lâl dört koldan altı ırmağa karışırken selam söyle ona dedi adam; kimse onun kadar mutlu edemedi seni...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

zulmet-i ebkem içinde yolumuzu bulacak bir ışık arayıp durduk. oysa çoktan başka öykülere göçmüştü sesler...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

büyümemi istiyordun ya bak büyüdüm işte... bak ses çıkarmıyorum gidişine... madem pelerinini savurup sözlerini toparlamak istiyorsun öykülerden; madem geldiğin gibi sessizce kaybolmak istiyorsun... bak büyüdüm; bak "söz vermiştin; hep yanımda olacaktın" demiyorum...
bak... yansa da canım susuyorum...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

temize çekilmiş öykülerin alacasındayım
dönülmüş yolların ardında
sana biraz hayat,
biraz intikam getirdim
dudağımın kıvrımındaki zehri
bilmediğin bir coğrafyada bıraktım
baş ağrısız sarhoşluklar getirdim sana
ödenecek ne kadar bedel varsa
ödedim de geldim
adından okyanus geçiyor
boğulmayalım diye renkler getirdim
şehrin meydanına kazılı yalnızlıklar getirdim
biraz hayat biraz intikam biriktirdim
geldim...

* " sonra tenime indirdiğin yemin:
sol omuzumda adının baş harfi
mor dövme
tam günah meleğinin durduğu yerde
gölgesi hâlâ düşer yazdığım bazı şiirlere"
Murathan Mungan

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

vahşi atların rüzgarlarından çaldın sözlerini. kurak bir denizin can çekişen gemileriydi gözlerin. ellerin yol yordam bilmeden tutunmuştu geceye. mor bir düşüşün izini taşıdın suretinde üç hırçın zaman. suskunluğun, hoyratlığıydı belki de şiirlerin...
mor dövme...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

vur bu gece kelimeleri şakağından; suçluluğu adımın sesindeki yankısına bırak. sen sil kötü bildiklerinin izini ellerinden. suskunluğundan damlayan kanla da baş ederim ben...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

koynunda vazgeçişler taşıyan bir delinin çocuğusun. bebeğim sen bilmediğim diyarların rüzgarısın. sebepsiz bir gözyaşısın rüyalarımda. baharın habercisi cemresin; yalnızlığımın tortusu. anlamadığım dillerde söylenen şarkılar, öğrenmeyi beceremediğim oyunlar, öyküler var bir de boynumda taşıdığım. yalanlardan arda kalan ne varsa yaktım. şiirlerle öğreneceksin büyümeyi; ben yolumu onlarla kaybettim. bebeğim sen bilmediğim diyarların rüzgarısın; içimi ferahlatan...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

bunca hoyratlığın ardından huzura dair yalanlar söyledim. ruhum fahişeydi benim oysa; ruhum mora tutkun bir yurtsuz...
tut elinden suskunluğumun; koynuna al düşlerimi. ben ikimizin yerine de ağlarım; ben ikimizin yerine... paramparça yataklar vaad ediyorum sana; birkaç gece sevişmelerden çalınan. küllerimi serpeceğim göğsüne.
ruhum fahişe benim oysa; ruhum mora yatkın.
yersiz yurtsuz kadınlar hırçın birer tehdittir; sırtından vururlar hayatı...

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

arkasına dönüp ellerini ovuşturdu
işte hepsi bu kadardı
- karanlıkta sen de ağlardın
aldandığını düşündü neden?
şimdi yazıyor işte
düşten sayfasına hayatını
kırıldığında uzayabiliyorsa hâlâ
öğle vakti boyunun gölgesi çocukluğundandır
kahvesinde saçlarının sen dağlıydın
rüzgarda henüz kıvırcık
sırtını dayadığın buzdan duvarlar
hâlâ sırtına yapışık...

25.06.2005


Sevgili şairim, dostum bunu bana yazmıştı; o vakitler yorgundum ben... O konuşmasak da biliyordu. Bunu yazdı... Teşekkür etmek için çok mu geç?

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...

mordefter

palamarı bırak
batsın gözlerin karanlığın ortasında
mor yaşların yatağı olsun saçlarım
bırak bu gece seninle ağlayayım.
ellerim ortak olsun yangınına
bırak bu gece ziyan olsun şiirler
zaman yorgun nehirler gibi
yakıp yıkarken şehirleri
dolunayda seviş benimle.
kırgın sözlerin hesabı bende
bırak bu gece seninle ağlayayım.
serserim, ruhu ayaz yatağı boranım
yüzüm kana keser
hayat seni boş verdikçe
yılkının yersiz tayı, yurtsuz siyahı
azraille seviştiğin onca gecenin
sonu olsun düşlerim.
bırak bu gece seninle öleyim...

17.11.2005

Korkmuyorum artık yola çıkmaktan...