Devreden nöbetler...

[Pilli Bebek]

Canım,öyle güzel ki bu..Sen basit bir ezgiyi o güzel dudaklarınla birleştiriyor ve ona bambaşka bir anlam katıyorsun.Hüzünlü ezgi seninle neşeli oluyor,seninle mutlu oluyor seninle anlamlı oluyor...

Sen öyle bir yağmur damlasısın ki asla donmayacak ve buharlaşmayacak.Biz özlemlerimizi ve ezgilerimizi birlikte yaşatacağız daima.

Siyah bir kediydim,okşandım sanki bu yazıyla.Gurur ve huzur veriyor birine bunları yaşatabilmek.Seni çok seviyorum...

[ZeyTeen]

canımsın sen benim... küçük çingenem benim... gerçekten huzur ve gurur veriyo bunları yaşayabilmek ve yaşatabilmek...

[hamrius]

ellerine sağlık çok güzel....

[JaYmZ]

eline yüreğine sağlık ultrAslan...Devamını bekliyoruz...Bizi yazınından mahrum bırakma

[ZeyTeen]

Dönüşüm…

“Sensizlik…
‘gidiyorum ben artık’ diye dudağından bana çıkan son üç kelimelik cümlen sensizliğin başlangıcının sinyaliydi. yani yok oluşumun… yani tükenmeyen acıların, sancılı gecelerin başlangıcıydı… bedenime sahip sen değildin artık ruhumu titreten zoraki sevişmelerle soğukluğunu tattıran sensizliğin diğer yüzü sensizliğin soğuk yanıydı…

Sen diye sarılıp avunmaya çalıştığım her şey öylesine kanattı ki yüreğimi… her gece savaşıyordum kendimle… sensizlikle yeni bir ben doğmuştu içimde ve benim gücüm kalmadı bir süre sonra diğer benle savaşmaya… çünki diğer benlik sensizlikle arsızlaşan, sürekli ağlayan tükettiği ömrü gibi kadehlerde iyice kendini tüketmeye odaklanmış, umutsuz, çaresiz, zar zor açılan göz kapaklarının tamamı ile kapanmasını delice bekleyen biriydi… asıl benliğimin artık iyice bu durumu kabullenip ona çoktan benzemeye başlamıştı… ara ara sesini duymak için lanet telefonun hastalıklı ahizesinden bir nehir gibi akan sesini “alo, efendim” değişini duyup kapatıyordum… konuşmuyordum, çekindiğimden ya da bir kez daha senin tarafından boşluğa itilmekten korktuğum için değildi bu sessizlik, kelimelerin artık anlamı yoktu ki… zaten bir şey de anlamda kalmadı o sensizlik an’larında…

Yürüdüğüm bu tuhaf sokak aynı ben gibi evler dokunsan yıkılacak gibi terkedilmiş cılız adımlarımın sesleri yankılanıyor karanlıkta… oysa ki kim bilir bundan evvel nasıl bir aman nasılsa nasıl artık bu durumda öncesini düşünmek ne fayda sağlayacak ki… bir zamanlar vardı şimdi ise yok bundan öte bir özet mi var…

Hayata ne kadar anlam yüklemiştim… şimdi düşündükçe yabancı kalıyorum düşüncelerime… şimdi sensizlikle sevişirken sürekli içimde başa saran bir melodi var… adı dönüşüm… ama bir şey var ben artık ne eski benliğe dönebilirim ne de sana… şimdi bedenim sensizliğin tarafından sürekli hırpalanmış olduğundan yorgun…”

[ZeyTeen]

Sevgilim... sana satırlarla ne kadar ulaşabilirim? mesajlarda hissedebilir misin yüreğimi? seni ne kadar özlüyorum bir bilsen... bana kokunu sindirene kadar sarılacağın anı ne kadar sabırsızlıkla bekliyorum... bir özlemdir ki almış başını gitmiş içimden taşıp... yüreğimin güzel atışı... seni seviyorum...

[Pirana...]

dönüşüm süper olmuş kısss.... ellerine sağlık

[ZeyTeen]

Öz
lü
yo
rum...
saat kaç bilmiyorum? ne önemi var ki hayatıma işleyen her dakika zaten boşluğunla geçmiyor mu? sen... sen... sen... aynı anda uzaklar da olmanın bazı anlarda önemli olmadığını inatla vurgular gibi aynı anda bir dost içtenliğinle, bir baba sıcaklığında beni dinledin...beni anladın... ve ben sana bu yüzden aşık oldum... ve ben şimdi kalbine dokunmak istiyorum... kalbimden ruhuna girmek istiyorum... bir bütün misali... özlemler... bazen kavuştuğun anda bile bitmez çünkü öyle büyümüştür ki içinde sevgin ve sevdiğin saatlerce beraber olsanda ilk dokunduğun anın sıcaklığı ne ellerinden ne gözlerinden ne teninden nede dudaklarından gitmez... penceremden dışarıyı izliyorum... benim gibi kaç odanın daha ışığı sönmemiş... ben yaşamımı ve seni düşünüyorum... ve seni;
Öz
lü
yo
rum...

[bilico]

güzel güzel bayaa güzel zeyteen...hmm iki kere okudum da mükemmel.