[Arje Nova]

çocuktun sen
ben de çocuktum
çocukça bozmuştuk büyüklerin evrenini
oyunlarımızla
sen
tüm kuleleri yıkmıştın
bozmuştun basmakalıp hayatları
masumluk kazanmıştı sende
büyüklerin sahtekarlıkları
ve cinselliği, sevgi sanılan şeyin

tek ben gördüm masumiyetini
tek ben işittim içten içe ağlayan sesini
bir tek ben kaldım çevrende
üstelik ortaklık ettim sana
dibi çürük sistemi bombalarken
ve iş birliği yaptım ellerinle
tüm dünyayı çocuksuluğa boğarken
sadece ben
bir anlam kazandı senleyken
büyüklerin aşkları
ve tutkuları
gücümüğzü dirilten

çocuktuk sen de
ben de
çocuk bedenlerimizde katıksız
saf yaşama sevinci
büyüklerde olmayan
bir işin bıkkınlığı sıkkınlığı değil
hevesi her yeni günün
her an tavana vuran
ama sonra sen dedin ilk
yüzün gömüldü karanlığa
çocuk bedenine bulaştı onların hastalığı
tedavisi olmayan
olgunluk mu diyorlardı adına
yalan
yalandı herşeyleri gibi bu da
katıksız kötülük çirkinlikti
yersiz hırstı yürekte çeperleniveren
senleyken anladım
sen büyürken

sıkıldın çocuksu kahramanlıktan
saf dostluğumdan, aşkımdan
ellerin kolların yüzün karıştı
büyüklerin evrenine
sonra tüm bedenin
büyüdün sen dünkü çocuk
artık yitiriyorduk birbirimizi
ama hala büyümedim ben

nedense bana bu şiirimi hatırlattı sondan bir önceki yazın..ve masumiyeti kalmasa da bir şeylerin artık gençlik ruhtaydı....bunu anlayanlar kazandı...
ellerine sağlık kyd...