[kafayi yemis dusler]

Bazen hatirlamamali insan, hic hatirlamamali...


Sahi nerdesin simdi? Bazen oyle birdenbire seni hatirliyorum, ruyamda goruyorum. Ozluyorum galiba, seni, kendimi...Okudugun siirlerin, titreyen sesin cinliyor kulagimda. Yillardir deniz kenarinda okuyup agladigin siirin ismini hatirlamaya calisiyorum, aklima sadece hickiriklarin geliyor.
'Buyuyor muyuz?' Nane likorunu yudumlarken seni terk eden adamin resmine bakip soguk bir sesle sormustun. Bazen aynaya baktigim zaman cocuklugumun yaslandigini, giderek yorgun gulumsedigini duyumsuyorum derdin. Yasin kacti ki o vakit? 'Sevinclerim ihtiyarliyor dostum, ne kadar ugrassam da eskisi gibi kahkaha atamiyorum..'
Ask iyi gelmiyordu sana, kusuyordun hemen. Arabesk dinliyordun, dunya batsin istiyordun. Imkansiz asklar seciyordun kendine. 'Sacmalama Gulsen, insan aski secer mi?' Sacmaliyor muydum sahi, insan kendi secemez mi aski?
Ne zaman ki telefon acip cikolata istesen benden anlardim asik oldugunu, ne zaman nane likorunu diksen kafana ayrilmis olurdun. Cikolata, askin tatli bakismalarini hatirlatirdi sana, nane likoru ise yalnizligini, askin bittigini.
'Tutunacak miyiz dersin? Bir gun adam olacak miyiz?' Gulumsemistim 'Bizden bir halt olmaz kizim, nah tutunuruz, bu nane likorunu kafana dokecegim bir gun, nerden bulursun bu sorulari?'
Tutundun mu? Tutundum mu? Ne bileyim ben? Zirvaliyorum, bugunlerde hep bunu yapiyorum, icimde bir sanci var, bir aci.
Hep boyleydin sen, zamansiz, ne zaman aglayacagin ne zaman gulecegin belli olmazdi, ne zaman kacip gidecegin.
Oyle apansiz dusuyorsun aklima, eksik bir siir gibisin, seninle yasadigim gunlerin ya basini ya sonunu hatirliyorum, sahi kimdin sen?
Her sey guzeldi seninle, her gun. Bunlar basi miydi oykumuzun? Ben yuregimi bicak gibi desen, kanatan sahneler hatirliyorum bazen. Sonumumuz muydu?
Ayni erkege asik olduk seninle, orda bitmeye baslamistik. Ask yuzunden degildi ama...
Kendini acindirmayi hep basarirdin, cogu sevgilin seni uzun sure ondan mi terk etmedi, bazen aklima gelir bu. Her neyse, bu da degildi, yalanlarin..Evet, her seyin basi sonu yalanlarin...Hic bilmedigim hic tanimadigim sen...Insan kendini ne kadar uzun sure saklayabilir digerlerinden? Ne kadar kacabilir gercekliginden? Yuzundeki maskeye kendin de inaninca uzun surdu oyunun..Yazik, cikolatalara, nane likorune, birkac dostane siire yazik oldu.
'Kendimi affetmeyecegim.' son sozlerin miydi yahut son duyduklarim mi bilmiyorum, herhalde hic bilemeyecegim.
Kavga etmistik bir gun, ben gecenin bir vakti sokaga firlamistim. Sen kafana siyah bir poset gecirmistin, viski icip intihar edecegim diye herkese haber vermistin, hakli cikmaliydin, ben aci cekmeliydim, insanlar seni suclamamaliydi. Aklina gulmustum, hele o siyah poseti kafana gecirmen, belkide hayatinda hic bu kadar sacmalamamistin. Ne icindi bu uydurulmus intihar senaryosu? Aci cekmem neden mutlu ediyordu seni?
Bir gun karsima ciksan, sorabilir miyim sana butun bunlari? Bir gun karsima cikar misin?
Ben seni affettim, her seye ragmen, affettim. Gene de seni hatirlamayi sevmiyorum, o gece vaktini, o uyduruk senaryolarini, agladigim anlari..
Insan bazen hic hatirmamali, hic...Ozlese de hatirlamamali.
(Cok kisilikli bir mektup, birkac adresi var yuregimde...)