Böyle buyurdu zerdüşt..

[pera]

insanın bir amaç edineceği zaman gelmiştir..insanın en yüksek umutlarının tohumunu ekeceği zaman gelmiştir..şu an toprak buna yetecek kadar bereketlidir..fakat bir vakit gelecek, bu toprak fakirleşecek ve artık hiçbir ulu ağaç yetiştiremeyecek... yazık ki insanın özleminin okunu insan üzerinden aşıramayacağı ve yayının gerilmeyi unutacağı bir zaman gelecek...

size diyorum ki;

DANS EDEN BİR YILDIZ DOĞURABİLMEK İÇİN İNSANIN İÇİNDE UZLAŞMAYAN BİR YAN OLMALIDIR..

size diyorum ki;

İÇİNİZDE BİR ATEŞ VARDIR..

artık insanın hiçbir yıldız doğuramayacağı zaman geliyor.yazık, kendi kendini önemsiz, değersiz görmeyen, en zavallı adamın zamanı geliyor..

bakın size en son insanı anlatayım:
aşk nedir? yaratılış nedir? özlem nedir? yıldız nedir? son insan böyle sorar ve göz kırpar...


friedrich nietzche_böyle buyurdu zerdüşt

[pera]

Kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini:önce kül olmadan nasıl yeni olabilirsin ki?

Zerduşt böyle buyuruyordu.......

[pera]

" ey büyük yıldız, aydınlatacak bir şeyin kalmadıysa yazgın ne olurdu?? on yıl varki buraya yanıma çıkıyorsun..eğer ben, kartalım ve yılanım olmasaydık, ışığından ve yolundan bezerdin..fakat biz her sabah seni bekledik..ışığının fazlasını aldık ve bunun için seni kutsadık.."
zerdüşt böyle buyurdu..."

[cizmeli kedi]

Bir yerlerde hala sürüler ve uluslar vardır. Ama burada değil ! Kardeşlerim burada devletler var !

Devlet mi ? O da ne ?

Tüm soğuk canavarların en soğuğuna devlet denir. Soğuk soğuk yalan söyler o ve ağzından şu yalan sürüne sürüne çıkar : '' Ben devlet-ulusum ben''

YALAN !


Böyle buyurdu Zerdüşt.

[pera]

insan kirli bir nehirdir..kirli bir nehri kirlenmeden içine alabilmek için bir insanın deniz olması gerekir...zerdüşt

[barondebar]

"kadın, çocuğu erkekten daha iyi anlar. fakat erkek, kadından daha çocuktur"Böyle de buyurdu üstinsan...

[cizmeli kedi]

Bakın, size üstinsanı öğretiyorum! Üstinsan yeryüzünün anlamıdır. İsteminiz desin ki: Üstinsan yeryüzünün anlamı olacaktır!

Yalvarırım size kardeşlerim ,yeryüzüne bağlı kalın, ve inanmayın size dünya ötesi umutlardan söz açanlara! Ağı saçanlardır onlar, bilerek bilmeyerek.

Hayatı horgörenlerdir onlar, çürüyen ve ağılanmış kişiler, yeryüzü bıkmıştır onlardan: bırakın gitsinler!

Bir zamanlar tanrıya karşı işlenen günah en büyük günahtı, ama tanrı öldü, onunla birlikte öldüler o günahkarlar da. Yeryüzüne karşı günah işlemek şimdi en korkuncudur, ve bilinmezin özünü yeryüzünün anlamından üstün tutmak!

[pera]

yaratıcı, kendisinden uzaklaşmak istiyordu..o zamanda dünyayı yartamıstı..acı çekene üzüntüsünden uzaklaşmak ve kendini kaybetmek çılgın bir haz verir..bir vakit dunya bana çılgın bir haz ve kendini kaybetme gücü olarak görünüyordu..içinde yaşadığımızı düşündüğümüz dünya, aslında sonsuz bir çelişkinin mükemmel olmayan bir örneğidir..mükemmel olmayan yaratıcı sadece kendi hazları için yaratmıştır dünyayı..işte bir zamanlar ben öyle görüyordum dünyayı..... zerdüşt

[dontsorry]

Zerdüşt, bir delikanlının kendisinden kaçındığını fark etmişti. Ve bir akşam,”Benekli İnek” denilen kenti çevreleyen dağlarda yalnız başına gezerken, bakın hele, orada bir ağaca yaslanarak oturmuş ve yorgun bakışlarla vadiyi süzerken buldu o delikanlıyı. Zerdüşt, delikanlının yaslanarak oturduğu ağaca doladı kolunu ve şöyle dedi:
“Ellerimle sarsmak isteseydim bu ağacı, sarsamazdım.
Ama gözle görmediğimiz rüzgâr, onu istediği gibi kıvrandırır ve eğer.
Görünmeyen eller eğer ve kıvrandırır bizi en çok.
Bunun üzerine delikanlı, şaşkın bir halde ayağa kalktı ve dedi: “Zerdüşt’ ü işitiyorum, ben de onu düşünüyordum şimdi!” Zerdüşt cevap verdi:
“Neye korkuyorsun öyleyse? — Ağaç için neyse olan, insan için de aynı.
Ne kadar çok isterse yükseklere ve ışığa çıkmaya o kadar kuvvetle dalmaya çabalar kökleri toprağa, aşağılara, karanlığa, derinliğe — kötülüğe.”
“Evet, kötülüğe!” diye bağırdı delikanlı. “Nasıl oldu da keşfettin ruhumu sen?”
Zerdüşt gülümsedi ve dedi: “Nice ruhlar keşfedilmeyecek hiçbir zaman, meğer ki onları önce icat eden insan!…”
“Evet, kötülüğe!” diye bağırdı delikanlı bir daha.
“Doğru söyledin, Zerdüşt. Yükseklere çıkmak isteyeli beri, güvenim kalmadı kendime, kimsenin de güveni kalmadı bana artık — nasıl oldu bu?
Pek çabuk değişiyorum: bugünüm, dünümü yalanlıyor. Merdivenleri çıkarken basamakları atlıyorum sık sık, — hiç bir basamak affetmiyor beni bundan ötürü.
Yukarıdayken, yalnız buluyorum kendimi hep. Kimse konuşmuyor benimle, yalnızlığın ayazı titretiyor beni. Ne arıyorum yükseklerde?
Hor görmemle hasretim birlikte büyüyorlar; ne kadar çok yükseğe çıkarsam, o kadar çok hor görüyorum yükseleni. Ne arıyor yükseklerde?
Nasıl utanıyorum yükselmemden ve sendelememden! Nasıl alay ediyorum soluk soluğa kalışımla! Nasıl nefret ediyorum uçandan! Ne kadar yorgunum yükseklerde!”
Burada sustu delikanlı. Zerdüşt, yanında durdukları ağaca baktı, baktı da şöyle dedi:
“Yapayalnız duruyor bu ağaç şu dağ başında; insanla hayvanın epey üstünde yetişmiş.
Ve konuşmak isteseydi eğer, kimse bulamayacaktı kendisini anlayacak: öylesine yükselmiş.
Şimdi bekler, bekler — neyi bekler? Bulutların durduğu yere pek yakın oturur:ilk şimşeği mi bekler acep?”
Zerdüşt bunları dediğinde, elini kolunu hızlı hızlı sallayarak, delikanlı bağırdı: “Evet, Zerdüşt, doğruyu söylüyorsun sen. Mahvımı arzulamış oldum ben yüksekleri istediğimde, beklediğim şimşek de sensin! Bak, sen aramızda görüneli neyim ben? Seni kıskanmamdır beni yıkan!” — Böyle dedi delikanlı ve acı acı ağladı.
Zerdüşt ise kolunu beline doladı ve götürdü onu.
Bir müddet beraber yürüdükten sonra, şöyle konuşmaya başladı Zerdüşt:
Yüreğim parçalanıyor. Gözlerin, sözlerinden daha iyi anlatıyor bana içinde bulunduğun tehlikeyi…
Özgür değilsin sen henüz, hâlâ özgürlüğü arıyorsun sen. Ama kötü içgüdülerin de susamış özgürlüğe.
Azgın köpeklerin özgür olmayı ister; ruhun, bütün zindan kapılarını açmaya uğraşırken, mahzenlerinde onlar sevinçle havlıyorlar.
Benim gözümde sen hala, zihninde serbestliği tasarlayan bir mahpussun: Ah,kurnaz olur böyle mahkumların gönülleri, ama hilekar ve kötü de olur.
Özgürlüğe kavuşmuş ruh bile kendisini saf kılmaya muhtaç henüz. Zindandan epey iz ve küf vardır hala içinde: Gözlerinin saflaşması gerektir hala.
Evet, biliyorum karşılaştığın tehlikeyi. Fakat sevgim ve ümidim başı için yalvarırım sana: Sevginle ümidini kenara atma!
Böyle Buyurdu Zerdüşt

[nesa]

" Biz aşktan sudur ettik
Aşk üzerine yaratıldık
Aşka doğru yöneldik
Aşka verdik gönlümüzü "

ibn-i arabi böyle buyurdu