Kırlangıçları yurtsuz bıraktım son sancısında kalbimin. Koştum peşinden gittim. Sersemledim, sendeledim... Yaralar kapanmadan tuza yatırdım kalbimi... Şimdi öyle çok canım yanıyor ki... Tek bir kelime bile yok sarfedilecek. Tek bir çaba yok. Sadece olası duygusuzluğuma ağlamak duygularımın delili mi diye düşünüyorum. Kırlangıç yuvalarına bakıyorum sanki o söğüt ağacının altında. Elimde ders notları, karşımda güler yüzler...