barondebar

ulan bu rakı var ya
hiç bu kadar zul olmamıştı bana
hani ömür uzun,
terketmeler oldu
çekip gitmeler
lan oldu işte
belli dönemlerde
tüketen öğütmeler
ve şimdi yağmur yağdı
bu şehirde
ben üşüdüm
bir tahta masada
bu viran meyhanede
gördüğüm tüm manzara
bir buğulu pencere.
/yokluğun bu anlarda acıyı koyu demler
efkar mı ince bir hüzün mü sonra an gelir
yokluğun da terkeder/
Gidecektim
...

binmediğim hiçbir otobüs
beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde
gittikçe azalıyor hayat
neyi erken yaşadıysam
hep ona geç kalıyorum
sana göçüyorum her sonbahar
yolların çıkmıyor aşkıma
unuttuğun yağmurların adı saklımda
seni içimden terk ediyorum

susmaktan yoruldum
kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli
efkar demliyorum gözlerimde
yaşlarımı, yanağıma varmadan öldürüyorum
tam sancağımdan yaralıyorum...

içimden trenler geçiyo,makastar makaslıyo raylarımı raydan çıkmak istiyorum.Flu görünüyor geçtiğim istasyonlar kim çekecek içimdeki imdat frenini diye beklerken,kaç kişinin 'gereksiz kullanımlardan ceza aldığı' geliyor aklıma...

yavaşça ört yalnızlığını üstüme
hafiften üşür gibi oluyorum
ve çıkarken lütfen söndür
yıldızları
uyuyamıyorum...

Ne sandın sen gidince
Bir daha o vapurlar geçmeyecek mi boğazdan
Kız kulesi denize mi gömülecek
O simit attığımız martılar uçmayacaklar mı yine
Çiçekçi teyze gül mü satmayacak bir daha
O salaş meyhaneyi yıkacaklar mı sandın
Kemancı çalmayacak mı bir daha
‘benzemez kimse sana’ yı
Ne sandın sen gidince?
Vapurlar geçiyor yine
Kız kulesi duruyor,martılar uçuyor
Çiçekçi teyzeyi görmüyorum uzuncadır
Biliyorum seni soracak
Salaş...